خاطرات شهید اله کرم میردریکوند(شهید دانش اموز)

 به نقل از پدر شهید


شهید اله کرم میردریکوند فرزند فضل اله در سال 1341 در منطقه گرمسیری جنوب شرق شهرستان پلدختر تحت چان دیده به جهان گشود.با توجه به وضعیت خانوادگی و اینکه به صورت کوچ رو بوده و به فعالیت دامداری مشغول بودند موفق به اخذ شناسنامه در همان سال تولد نشدند و به این علت سن قانونی شهید چند سالی از سن شناسنامه اش بزرگتر بود.شهید در دوران کودکی معمولاً از سن پنج سال به بالا مانند دیگر روستائیان به فعالیت کمک به خانواده پرداختند.در دوران نوجوانی بسیار فعال و کوشا و کاری بودند و به طوری که تمام امورات مربوط به کشاورزی خانواده را انجام می دادند تا اینکه در سال 1354 همراه خانواده به شهر خرم آباد مهاجرت و در روستای اسبستان ساکن شدند و در آنجا بود که به تحصیل ادامه دادند.با توجه به استعداد فراوانی که داشتند دوران ابتدایی را پشت سر گذاشتند در سال 1356 به روستای ماسور مهاجرت کردند و دوران راهنمایی را در مدرسه ماسور ادامه دادند و در همان سالها بود که شهید علاقه زیادی به خدمت برای انقلاب و امام داشتند.بطوریکه در همان سال انقلاب به عضویت فعالیتهای مسجد و بسیج درآمدند و با آ؛از جنگ تحمیلی تلاش بسیاری را نمودند تا به جبهه اعزام شوند و آنچنان عاشق رفتن به جبهه بودند که کاملاً روحیه و رفتارشان عوض شده بود و دوستانش به او می گفتند که با این روحیه و چهره ای که دارید حتما شهید می شوید.شهید یکی از نمونه ترین فرزندانی بود که به پدر و مادر و اقوام نیکی می کردند و در طول عمر شریفشان هیچ وقت با پدر و مادر حتی درگیری لفظی نداشتند و احترام خاصی برای آنان قائل بود.با تمام دوستان و اقوام بخصوص دائی هایش صمیمی بودند و بیشتر اوقات را با آنها می گذراند.شهید یکی از فعالان در مراسمات عزاداری ائمه معصومین بخصوص امام حسین (ع)بودند و علاقه ای خاص و عجیب به ایشان داشتند بطوریکه در ماههای محرم که تکیه می زدند شب ها همیشه شهید نگهبانی تکیه را به عهده می گرفتند و شب ها در تکیه و چادر عزاداری به سر می بردند.شهید بسیار صبور و بردبار بودند و تمام مشکلات را با صبر و حوصله ای که داشتند حل می کردند و آنچنان صبر و توکل بر خدا داشتند که در برابر تمام مشکلات پیش آمده همیشه با راز و نیاز و نیایش مشکلات حل می شد و اگر در مورد مسئله ای از احکام مشکل داشتند تلاش فراوانی نمودند تا آن مسئله را یاد بگیرند و به خوبی عمل نمایند.شهید یکی از فعالان و شرکت کنندگان در راهپیمایی های سال 57 بودند بطوریکه در روز 22 بهمن 57 با توجه به فعالیت و کوشش فراوان که داشتند خبر شهادتش را اعلام کردند و همه می گفتند که در درگیری با نیروهای نظامی رژیم شاه به شهادت رسیده است.ایشان همچون تمام شهدا عشق و علاقه خاص به امام (ره)داشتند و مقلد ایشان بودند و در تمام حرکات و رفتارشان امام را رهبر و الگوی خود می دانستند و صحبت ایشان همیشه این بود که شهرها باید آزاد شوند تا مردم به خانه هایشان برگردند طبق گفته دوستانش که با هم همرزم بودند ایشان در مرحله اول عملیات خرمشهر مجروح می شوند و به بیمارستان اعزام می گردند که بعد از مداوا مجدداً از بیمارستان به سوی جبهه رفته و در مرحله دوم عملیات پیروزمند خرمشهر در تاریخ 19/2/61 به شهادت رسیدند و در قبرستان خضر خرم آباد به خاک سپرده شدند.
روحش شاد و یادش گرامی

/ 1 نظر / 30 بازدید
میردریکوند

دستتان درد نکند شهدا به نص قران زنده اند بنابراین اجر زنده نگه داشتن یاد شهدا با خود شهداست